. . . . . . . . .

شکایت ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ... ﺍﻣﺎ ...
ﺁﯾﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎً ﻧﺸﺪ ... ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ِ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯼ ﺑﯽ ﺷﮑﯿﺐ،
ﺩﻣﯽ ﺩﻟﻮﺍﭘﺲ ِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ِ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺷﻮﯼ؟
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ِ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﻭ ﻫﻤﺼﺪﺍﯾﯽ ِ ﻧﻔﺴﻬﺎﻣﺎﻥ!
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺯﻧﮕﯽ ...
ﻭﺍﻗﻌﺎً ﻧﺸﺪ؟
ﻭﺍﻗﻌﺎً ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ ِ ﺳﮑﻮﺕ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﺻﻞ ِ ﻓﺮﯾﺎﺩ ِ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ...
ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ِ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ... ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﻨﺎﮎ ِ ﻣﻦ ... ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺖ ﻧﺮﺳﯿﺪ!
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ... ﺑﺎﻏﭽﻪ ﯼ ﺷﻤﺎ ...
ﺍﺯ ﺁﻭﺍﺭ ِ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﯼ ﻫﻢ ... ﺑﻪ ﻧﺼﯿﺐ ... ﻧﺒﺮﺩ !
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻧﺎﻏﺎﻓﻞ ... ﺍﺯ ﻓﻀﺎﯼ ﻓﮑﺮﻫﺎﯾﺖ ... ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ!
ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ... ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﻡ!
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺎﺭﮎ ِ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﻤﺸﺎﺩﻫﺎ ... ﺷﻌﺮﻫﺎ ... ﺷِﮑﻮﻩ ﻫﺎ ...
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ... ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯼ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ... ﻫﻔﺖ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﯼ ﭘﯿﺸﯿﻦ ﺍﺳﺖ!
ﺩﯾﮕﺮ ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ... ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎ ... ﮔُﻤﺶ ﮐﺮﺩﯼ!
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ... ﻧﺸﺎﻧﯽ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ... ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺑﺮﺩﯼ!
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ .. ﻧﻤﺮﻩ ِ ﭘﻼﮎ ِ ﻏﺒﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﯼ ﻣﺎ ...
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﻧﻤﺎﻧﺪ!
ﺁﯾﺎ ﺧﻼﺻﻪ ﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ،
ﺣﺮﻓﯽ ﺷﺒﯿﻪ » ﺩﻭﺳﺘﺖ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺭﻡ « ﺗﻮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﺩﻭﺭ ِ ﮔﻼﯾﻪ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ... ﻧﯿﺴﺖ؟

/ 1 نظر / 30 بازدید
nobody

هر زنی شعری دارد هر شعری شاعری ، و هر شاعری خاطره ای .. خاطره ای که به چشمان زنی می رسد ..